"Neem er maar twee"

Als je vroeger in zijn winkel was, had afgerekend en weer wegging, kwam steevast het moment dat je een schuimpje uit ‘het blikje’ mocht pakken. Dan klonk het: “Neem er maar eentje… of neem er maar twee.” Een klein snoepje, maar het was zoveel meer dan dat. Het was zijn manier van gunnen, van liefde, een laatste gebaar om je nog iets mee te geven.

Een beetje extra vriendelijkheid voor onderweg. En natuurlijk nam je er twee.

Misschien zijn het juist dat soort kleine dingen die iemand onvergetelijk maken. Niet de grote momenten maar de gewoontes die ongemerkt onderdeel van je leven worden. Een stem die iets zegt. Een glimlach. Een vaste uitspraak. Het blikje schuimpjes bij het weggaan.

Op een dag werd het stil …………….

Bij zijn uitvaart namen velen afscheid van hem.

Verdrietig, maar ook met zoveel herinneringen aan wie hij was.

Een man om van te houden met een liefdevol gezin, actief op veel plaatsen in de maatschappij, een graag geziene gast met altijd een goed, hartelijk of bemoedigend woord.

 

Bij het verlaten van de kerk stond het daar: het blikje, iets wat meteen alles zei. Naast en rondom vertrouwde blikje lagen kilo's schuimpjes. Genoeg voor iedereen. Een laatste groet bij het weggaan: “Neem er maar eentje… of neem er maar twee.” Een mooi eerbetoon aan wie hij was, wat hij voor zijn gezin en zovelen heeft betekend, een man die in geloof zijn weg ging.

Voor hem geen lange woorden, geen groot monument.

Maar misschien was dat kleine blikje vol schuimpjes wel het grootste eerbetoon wat hij had kunnen krijgen, precies zoals hij was oprecht, warm en gunnend.

We liepen naar buiten met een schuimpje in onze hand en een brok in onze keel. En ineens was hij er toch nog even bij. Sommige mensen blijven bij je, juist in de kleine dingen die aan hen doen denken. En iedere keer als we voortaan een schuimpje pakken, zullen we hem weer even horen: “Neem er maar twee”.